Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Ζητείται ευχάριστη-ελπιδοφόρα είδηση!!!

Από παντού ακούω για την κρίση και την κατάντια που έχει η Χώρα μου και γράφω την χώρα μου με κεφαλαία γιατί είμαι περήφανη για αυτήν.
Ανθρωποι μένουν χωρίς δουλεία ή αν έχουν ακόμη αυτό το πολύτιμο αγαθό ο μισθός τους έχει φτάσει σε εξευτελιστικά για την εποχή μας επίπεδα.
Ο κόσμος ΠΕΙΝΑΕΙ κυριολεκτικά όχι μεταφορικά...και είναι μεγάλη η διαφορά του κυριολεκτικά με το μεταφορικά.
Οι άστεγοι και οι νεόπτωχοι έχουν αυξηθεί δραματικά.
Δεν ξέρω ή δεν μπορώ καν να φανταστώ που είναι ο πάτος αυτού του βαρελιού που μας έχουν ρίξει.
Μαθητές ακούω δεν έχουν να φάνε και τα κυλικία οργανώνουν συσιτια.
Ανθρωποι δεν έχουν να βάλουν βενζίνη για να πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο και παρακαλούν τον γείτονα να τα μεταφέρουν.
Άρρωστοι άνθρωποι δεν έχουν να πάρουν φάρμακα.
Οικογένειες με μικρά παιδιά τρώνε μια μια βούκα από έναν ψωμί που έχουν για να τους πάει πολλές μέρες.
Ανεργες γυναικες φτιάχνουν μπιζουν να πουλάνε για να βγάλουν τα προς το ζην.
Ανεργοι πατέρες δεν έχουν πει στην οικογένεια τους ότι έχουν χασει την δουλεια τους και φεύγουν από το σπίτι να ψάξουν δουλειά ένω η οικογένεια τους νομίζει ότι πάνε για δουλειά.
Εργαζόμενοι δεν έχουν λεφτα για ενοικιο και κοιμούνται σε σκηνες μαζι με τους αγανακτησμένους, όχι για να διαμαρτυρηθούν αλλά γιατι δεν έχουν που αλλού να περασουν τη νύχτα τους.
Φτωχοί ανθρωποι μεριμνούν για άλλους πιο φτωχούς για φαγητό και στέγη.
Από την πρώτη του Μαρτίου οι μισθοί μειώνονται κατα εικοσι δύο τοις εκατό.
Δεν χρειάζεται για αυτή την ανακοίνωση να χρησημοποιήσεις δραματικες λέξεις για να την παρουσιάσεις, είναι από μόνη της η αλήθεια τρομακτική.
Είναι πολύ τρομακτική πραγματικά, και ακόμη πιο τρομακτική θα είναι η πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσουμε στις 31 μαρτίου που θα πάρουμε όλοι την εξόφληση του μισθού μας και δεν θα έχουμε να πληρώσουμε τα δάνεια μας, τα σχολεία των παιδιών μας, το φαγητό μας, τα φροντιστήρια τους, τους γιατρούς και τα φάρμακά μας.
Μπορώ να γράφω για μέρες ασταμάτητα για την κατάντια μας...
Ας μην γραφουμε άλλα τέτοια, ας μην απογοητευόμαστε άλλο...
Ας ελπίσουμε ότι ο Θεός θα βάλει το χέρι του και ας τον αφήσουμε να μεριμνήσει αυτός για αυτά που χρειαζεται το ανθρώπινο είδος για να επιζήσει...
Ας ξεκινήσουμε την μέρα μας με χαμόγελο και ας εκτιμήσουμε αυτά που έχει ο καθένας...
Λίγα. Ναι, το ξέρω είναι πολύ λιγότερα από αυτά που είχαμε...
Είναι πολύ λίγα αλλά...
Ακόμη μας φτάνουν για να ζούμε... Απλώς να ζούμε ...
Ναι, να λέμε ευχαριστώ για την κάθε μέρα που μας χαρίζει ο Θεός...
Ας μην χάσουμε τις ελπίδες μας και ας κάνει ότι μπορεί ο καθένας για να ανακουφίζει τους ανθρώπους δίπλα του...
Γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι δίπλα μας που σε αντίθεση με εμάς δεν έχουν αυτα που χρειάζονται για να ΖΟΥΝ μόνο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου